Φρέσκια Αλόη τι γνωρίζουμε

Γνώριζα πολλά πράγματα για τις θεραπευτικές ιδιότητες της φρέσκιας αλόης αλλά δεν ήξερα  ότι καλλιεργούνται στην Ελλάδα! Οπότε συγκέντρωσα τις απαραίτητες πληροφορίες και σας τις παραθέτω.

 

Αλόη Βέρα, Ιδιότητες και καλλιέργεια: Η Αλόη Βέρα (Aloe Vera) είναι ένα πανάρχαιο φυτό που φυτρώνει στις ερήμους και μοιάζει με μικρό κάκτο, αλλά ανήκει στην οικογένεια των κρινοειδών, όπως το σπαράγγι το κρεμμύδι και το σκόρδο.  Περιέχει πάνω από 150 συστατικά όπως, λιγνίνη, σαπωνίνες, ανθρακινόνες, βιταμίνες, ασβέστιο, σίδηρο, χαλκό, ψευδάργυρο, αμινοξέα, ένζυμα, πολυσακχαρίτες, στερόλες, λεκτίνες κ.α. Tα πλεονεκτήματα της Aλόης Βέα είναι γνωστά εδώ και 5.000 χρόνια. Στην αρχαιότητα, την αποκαλούσαν «Bότανο της Αθανασίας».

H Αλόη Βέρα θεωρείται ότι έχει θεραπευτικές ιδιότητες, οι οποίες ήταν γνωστές στους αρχαίους Αιγύπτιους, που την απεικόνιζαν στα ιερογλυφικά τους και τη χρησιμοποιούσαν για τη θεραπεία του καταρράκτη! Μία από τις πιο φημισμένες αναφορές που την αφορούν είναι αυτή του Χριστόφορου Κολόμβου, που έγραψε: «Τέσσερα φυτά είναι απαραίτητα για την υγεία του ανθρώπου: το σιτάρι, η άμπελος, η ελιά και η αλόη βέρα. Το πρώτο τον τρέφει, το δεύτερο αναζωογονεί το πνεύμα του, το τρίτο τού χαρίζει αρμονία, το τέταρτο τον θεραπεύει».

Οι Έλληνες, οι Πέρσες, οι Αιγύπτιοι, οι Βαβυλώνιοι, οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν την αλόη τη γνησία για τη θεραπεία πληγών. Κατά το Μεσαίωνα, το κίτρινο υγρό που βρίσκεται μέσα στα φύλλα χρησιμοποιούνταν ως καθαρτικό και θεραπευτικό. Αξίζει να σημειωθεί ότι η επεξεργασμένη αλόη που περιέχει αλοΐνη χρησιμοποιείται γενικά ως καθαρτικό, ενώ ο επεξεργασμένος χυμός από αλόη τη γνησία δεν περιέχει συνήθως σημαντικές ποσότητες αλοΐνης.

Η Αλόη Βέρα θεωρείται ότι βοηθά στην αποφυγή τραυματισμών στο επιθήλιο και ενισχύει την επούλωση του όταν αυτό υφίσταται κάποιο τραυματισμό. Δρα ως αντισηπτικό, αυξάνοντας τη διάχυση του αίματος στην τραυματισμένη περιοχή και διεγείρει τους ιστούς και τα κύτταρα του δέρματος που είναι υπεύθυνα για την θεραπεία της πληγής. Ακόμη η Αλόη Βέρα κάνει καλό και σε άλλες παθήσεις του δέρματος όπως είναι οι δερματίτιδες και τα εγκαύματα όπως διαβάζουμε πιο κάτω.

Ανάμεσα στα θρεπτικά συστατικά της Αλόης Βέρα περιλαμβάνονται οι βιταμίνες A, C και E. H βιταμίνη A (ρετινόλη) φημίζεται για τις αναπλαστικές της ιδιότητες στα κύτταρα και χρησιμοποιείται ευρέως στην κοσμετολογία ως αντιρυτιδικό συστατικό. H Bιταμίνη C έχει αντιοξειδωτικές ιδιότητες και ενισχύει το ανοσοποιητικό, ενώ βοηθά στο σχηματισμό του κολλαγόνου του δέρματος και στη διατήρηση της υγείας του. H Βιταμίνη E, με τις αντιοξειδωτικές και αναπλαστικές της ιδιότητες, προστατεύει το δέρμα, προλαμβάνοντας τις βλάβες της κυτταρικής μεμβράνης. H Αλόη Βέρα είναι επίσης πλούσια πηγή μεταλλικών στοιχείων (σιδήρου, χρωμίου, μαγγανίου, φωσφόρου, καλίου, ψευδαργύρου κ.ά.), ενζύμων (έχουν εξαιρετικές θεραπευτικές ιδιότητες για το δέρμα και τους ιστούς), αμινοξέων και άλλων θρεπτικών συστατικών.

Το φυτό Aloe vera κάνει καλό σε παθήσεις του πεπτικού συστήματος, όπως το έλκος του στομάχου, η δυσπεψία, η δυσκοιλιότητα και η ελκώδης κολίτιδα. Βοηθλα ουσιαστικά τους ασθενείς, με αρθρίτιδες και διαβήτη, λόγω της ενίσχυσης του ανοσοποιητικού τους συστήματος, σε συνδυασμό πάντα με τα φάρμακα που χρειάζονται για την κάθε πάθηση. Ως φυτοθεραπεία, ο χυμός της αλόη βέρα, πίνεται για την ανακούφιση από δυσφορία του πεπτικού συστήματος (καούρες), ενυδάτωση κι ελαστικότητα του δέρματος.

H Αλόη χαρακτηρίζεται «ως το φυτό της ιατρικής» και οι αξιολογήσεις της σε ελεγχόμενες κλινικές δοκιμές,  έχουν παράσχει αποδεικτικά στοιχεία ότι η έχει ισχυρό φαρμακευτικό αποτέλεσμα και  υπάρχουν πολλές περιπτωσιολογικές αναφορές που κάνουν ορισμένους ερευνητές να πιστεύουν ότι δεν είναι τυχαίο που της αποδίδεται αυτός ο τίτλος.

H Αλόη Βέρα ανήκει στην οικογένεια των Liliaceae. To γένος αυτό περιλαμβάνει περισσότερα από 350 είδη, από τα οποία μόνο δύο είναι σημαντικά για την καλλιέργεια της αλόης για θεραπευτική και κοσμητολογική χρήση. H Aloe Ferox Miller ευδοκιμεί στη Nότιο Aφρική και δίνει την «αλόη του Aκρωτηρίου» (Cap Αloe), ενώ η Aloe Vera, η μόνη με κίτρινα λουλούδια (Aloe Barbadensis Miller) από τις Δυτικές Iνδίες, δίνει το προϊόν το οποίο είναι γνωστό ως «αλόη των Barbados» (Curacao Aloe).

Tα φύλλα της αλόης είναι χοντρά, χυμώδη και σαρκώδη και μπορούν να παρουσιάζουν μεγάλη διαφορά ως προς το μέγεθος (από 20 μέχρι 60 εκατοστά). Aπό το κέντρο του φυτού βγαίνει μια ταξιανθία λουλουδιών με ζωηρά χρώματα (συνήθως κόκκινο ή ροζ), ανάλογα με την ποικιλία του φυτού. Όλα τα είδη της Αλόης Βέρα συναντώνται σε θερμές χώρες. Στην Ελλάδα έχει εγκλιματισθεί και καλλιεργείται ως καλλωπιστικό φυτό (aloe vera), μιας και υπάρχουν πάνω από 300 είδη αλόης βέρα και δεν έχουν όλα τα είδη τις θεραπευτικές ιδιότητες όπως αυτές που συναντάμε στο φυτό «Barbadensis Miller»

Tο ώριμο φυτό θα αναπτυχθεί σε ύψος μέχρι 7,5 μέτρα. Τη συναντάμε σε σχετικά θερμές περιοχές της Γης, υπάρχει δε σε αφθονία και στην Ελλάδα. Μπορεί να αναπτυχθεί σε οποιαδήποτε περιοχή της Αμερικής, αλλά ως αυτοφυές φυτό φύεται στη Φλόριντα και πρωταρχικά στις ακτές της Λουιζιάνα της Αλαμπάμα, του Μισισιπή, στη Τζώρζια, στη Βόρεια και Νότια Καρολίνα . Τα άνθη της Aloe Vera έχουν χρώμα από ανοιχτό πράσινο έως κόκκινο, ενώ μπορούν να πάρουν και αποχρώσεις που κυμαίνονται από κίτρινο έως και πορτοκαλί.

Το χρώμα των φύλλων της, μπορεί να ποικίλλει από ένα ελαφρύ πράσινο όταν είναι μικρό το φυτό και αλλάζει σε ένα βαθύτερο πράσινο όταν γίνεται ώριμη. Το σχήμα των φύλλων της είναι πλατύ και λογχοειδές. Αυτά έχουν αγκάθια και από τις δύο πλευρές με σκληρό εξωτερικό φλοιό, ενώ στο εσωτερικό του φλοιού, κεντρικά εμπεριέχεται ένα υγρό ζελέ , το οποίο το καθιστά ικανό να ευημερεί σε περιοχές με μέτριες ή χαμηλές βροχοπτώσεις. Αυτό το υγρό τζέλ συμβάλλει στην αποθήκευση νερού και θρεπτικών συστατικών για περιόδους ξηρασίας , όπως αντίστοιχα ο κάκτος. Αυτά τα θρεπτικά συστατικά είναι που κάνουν το φυτό περιζήτητο.

Το φύλλο της Αλόης αποτελείται από τέσσερα στρώματα:
Το φλοιό
Τον υποφλοιώδη χιτώνα (sap)
Το στρώμα της κόλλας (latex)
Το παρέγχυμα (πολφός)

* Ο φλοιός είναι λεπτός, με πράσινο χρώμα και καλύπτει όλη την επιφάνεια του φύλλου. Καλύπτεται από μία σειρά πλατιών επιδερμοειδών κυττάρων ενώ κάτω από την επιδερμίδα βρίσκονται δέκα περίπου σειρές κυβοειδών κυττάρων. Ο φλοιός περιέχει τα φωτοσυνθετικά στοιχεία και εκεί συντίθενται όλα τα φυσικά θρεπτικά συστατικά που βρίσκονται στην Αλόη Βέρα .

* Ο υποφλοιώδης χιτώνας (sap) αποτελείται από περιοδικές ινώδεις δεσμιδωτές προεκβολές που διατρέχουν όλο το μήκος του φύλλου και από γιγαντιαία επιμηκυμένα κύτταρα που προβάλλουν προς το κέντρο. Έχει κίτρινο χρώμα, που αποκαλείται και «κίτρινο αίμα». Έχει ιδιαίτερα πικρή γεύση και φαίνεται να προστατεύει το φυτό από ζώα και έντομα. Αυτό είναι το υγρό που τρέχει όταν κοπεί το φύλλο της Αλόης.

* Τα στρώμα της κόλλας (latex) είναι πλούσιο σε μεγαλομοριακά σάκχαρα, γνωστά σαν πολυσακχαρίτες, συμπεριλαμβανομένου και του περίφημου acemannan. Δεν έχει στέλεχος. Έχει φύλλα παχιά, χωρίς μίσχο που βγαίνουν κυλινδρικά απευθείας από τη βάση και είναι οδοντωτά.

Η Αλόη Βέρα μπορεί να φυτρώσει και να αναπτυχθεί και σε πετρώδη και ξηρά εδάφη. Η καλλιέργειά της συνίσταται σε εδάφη που αποστραγγίζονται εύκολα, είτε απευθείας στη γη είτε σε γλάστρες, γιατί προέρχεται από ημι-ερημικά κλίματα.

Το καλύτερο έδαφος για την καλλιέργεια της Αλόης Βέρα είναι αυτό με ελαφρώς αλκαλικό PH. Αν το έδαφος είναι πολύ όξινο π.χ. με PH=8 η ανάπτυξη του φυτού θα είναι περιορισμένη και αργή. Σύμμαχοι του φυτού είναι ο ήλιος και το εύκρατο κλίμα ενώ δεν αντέχει στις χαμηλές θερμοκρασίες και την υπερβολική υγρασία. Όταν το φυτό έχει πολύ ήλιο και λίγο νερό, το χρώμα του είναι καφετί, ενώ όταν έχει λίγο ήλιο είναι καθαρό πράσινο. Σε περιοχές με μεγάλη ξηρασία συνιστάται η χρήση του κατάλληλου συστήματος ποτίσματος.

Επίσης συνιστάται η προστασία από ρεύματα του αέρα που θα μπορούσαν να σπάσουν τα βλαστάρια του φυτού. Η Αλόη Βέρα γενικά αντέχει στις υψηλές θερμοκρασίες του καλοκαιριού, αν και ενδέχεται να επιβραδύνουν ελαφρά την ανάπτυξή της αν παραμένουν συνέχεια αυξημένες. Πρόκειται για φυτό με μεγάλη ικανότητα προσαρμογής γι’ αυτό και το συναντάμε σε διάφορα μήκη και πλάτη της γης.

Η Αλόη Βέρα καλλιεργείται σε χώρες με τροπικό και ημιτροπικό κλίμα, όπως οι Ινδίες, η Κίνα, χώρες της Λατινικής Αμερικής, τα νησιά Barbados, η Τζαμάικα, η Αρούμπα, κάποιες περιοχές του Μεξικού, η Νότιος Αφρική, η Αίγυπτος και τελευταία η Ταιβάν και η Νότιος Κορέα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες οι μεγαλύτερες φυτείες υπάρχουν στην κοιλάδα του Rio Grande στο Τέξας ενώ καλλιεργείται ακόμα στην κεντρική και νότια Φλόριντα. Τα παραπάνω, όμως, δεν αποκλείουν την καλλιέργειά της και σε χώρες με μεσογειακό κλίμα, όπως είναι η Ελλάδα. Η καλύτερη εποχή για το φύτεμα της είναι μεταξύ Απριλίου και Αυγούστου.

Στις φυτείες η Αλόη Βέρα φυτεύεται σε σειρές. Ανάμεσα σε κάθε σειρά και πριν το φύτεμα υπάρχει ήδη αρδευτικό κανάλι ενώ το έδαφος οργώνεται και λιπαίνεται. Η φυτεία είναι δυνατόν να δώσει ικανοποιητική ποσότητα Αloe Vera από το πρώτο κιόλας έτος. Αυτό βέβαια εξαρτάται και από το μέγεθος των φυτών που θα φυτευτούν.

Το να παράγει κανείς Αλόη Βέρα είναι μια κουραστική διαδικασία. Το μεγαλύτερο μέρος της σποράς, της συγκομιδής και της επεξεργασίας γίνεται χειρονακτικά. Κάθε φυτό Αλόης Βέρα ξεκινά σαν βλαστάρι που χωρίζεται από τη ρίζα ενός ώριμου φυτού και μεταφυτεύεται για να γίνει ένα νέο αυτόνομο φυτό. Μετά από 2 ολόκληρα χρόνια προσεκτικής καλλιέργειας τα εξωτερικά φύλλα του νέου φυτού είναι έτοιμα για συγκομιδή. Τότε τα ώριμα φύλλα κόβονται προσεκτικά με το χέρι. Οι εργάτες κάνουν μία μικρή τομή στη βάση τους και τα αφαιρούν προσεκτικά για να μην καταστρέψουν τα νεώτερα φύλλα. Τα φυτά της Αλόης Βέρα παραμένουν παραγωγικά για 3 με 4 χρόνια αφού ωριμάσουν, παράγοντας το καθένα πάνω από 50 φύλλα στη διάρκεια της ζωής του.

Η ιδανική θερμοκρασία για τη σωστή ανάπτυξη και εξέλιξη του φυτού είναι μεταξύ 20 και 25 βαθμούς Κελσίου ενώ πρέπει να αποφεύγονται οι πολύ απότομες αλλαγές στις θερμοκρασίες μεταξύ μέρας και νύχτας. Όσο λιγότερες είναι οι βροχοπτώσεις τόσο πιο αργή είναι η ανάπτυξή της. Τα κλίματα στα οποία μπορεί να αναπτυχθεί κυμαίνονται από τα εύκρατα ως τα τροπικά. Γι’ αυτό σε περιοχές που η θερμοκρασία πέφτει στο μηδέν ή πιο κάτω, πρέπει να καλλιεργείται σε εσωτερικούς χώρους. Τότε προτιμά το φιλτραρισμένο και λαμπερό φως με προσανατολισμό προς το νότο ή την ανατολή.

Πηγή http://www.terrapapers.com/?p=28784

Σε επόμενο άρθρο θα σας έχω και συνταγές.

Σε γενικές γραμμές όμως μπορείτε να βάζετε μια ποσότητα 60γρ. αλόης στο χυμό σας από φρούτα καθημερινά.

Να τα κόβετε κύβους και να τα βάζετε στη σαλάτα ή στην σούπα.

Στις παρακάτω φωτογραφίες θα δείτε ένα εύκολο τρόπο για να καθαρίζετε τα φύλλα της αλόης.

Βρήκα και ένα βίντεο που δείχνει ένα διαφορετικό τρόπο από τις φωτογραφίες

Μπορείτε να το δείτε εδώ http://www.youtube.com/watch?v=dWj99-X8Hdc

AFISA


Οργανική Ζάχαρη Καρύδας

New!! Οργανική Ζάχαρη Καρύδας σε συσκευασίες 200γρ (3,5 ευρώ), 500γρ (5,80 ευρώ) και 1κλ (11,90 ευρώ)!
Εναλλακτικό γλυκαντικό χαμηλού γλυκαιμικού δείκτη. Πολύ πλούσιο σε μέταλλα και ιχνοστοιχεία.
H φυσική, γλυκιά, ζάχαρη καρύδας είναι το τέλειο υποκατάστατο της λευκής ζάχαρης που χρησιμοποιείται εδώ και πολλά χρόνια στη Νοτιοανατολική Ασία. Χρησιμοποιείται ως εναλλακτικό γλυκαντικό καθημερινά και για κάθε είδους χρήση στο μαγείρεμα. Η γεύση της θυμίζει καστανή ζάχαρη, αλλά είναι πιο μεστή, υγιεινή με νότες καραμέλας.

Έρευνες έχουν δείξει πως η ζάχαρη καρύδας έχει χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη 35 (GI), το μισό δηλαδή ποσοστό από αυτό της ζάχαρης που προέρχεται από ζαχαροκάλαμο. Αυτό συμβάλει στο να διατηρούνται τα επίπεδα ενέργειας του οργανισμού σε ισορροπία και η αίσθηση κορεσμού να κρατάει περισσότερη ώρα. Συγκριτικά με την καστανή και λευκή ζάχαρη, είναι πολύ πλούσια σε μέταλλα και ιχνοστοιχεία όπως άζωτο, φώσφορο, κάλλιο, μαγνήσιο, νάτριο, σίδηρο, ψευδάργυρο, μαγγάνιο, αλλά και βιταμίνες C και B1.

Είναι ιδανική για ανθρώπους που θέλουν να διατηρήσουν ή να χάσουν βάρος, φιλικότερη σε ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα διαβήτη, σε όσους θέλουν να μειώσουν την αίσθηση πείνας και να βελτιώσουν τη φυσική τους δύναμη/ενέργεια.


Λόγια του Πλούταρχου για την κρεοφαγία

Πλούταρχος  από ‘’ΤΑ ΗΘΙΚΑ’’

<<Η σαρκοφαγία δεν είναι μόνον για τα σώματα παρά φύση, αλλά μας κάνει πνευματικά τραχείς και χυδαίους λόγω του κορεσμού και της κατάχρησης.. Έτσι επομένως και μέσα από σώμα ταραγμένο, παραφορτωμένο και βαρύ από τροφές αταίριαστες η λάμψη και το φέγγος της ψυχής ρέουν από αυτό θολά και συγχυσμένα, ανώμαλα και ασταθή, εφόσον η ψυχή δε διαθέτει φως και ένταση για να εισχωρήσει στα λεπτά και αδιόρατα σημεία της πραγματικότητας>>

» Ο Πλούταρχος προκαλεί τους σαρκοφάγους:

«Αν πιστεύετε πως η φύση σας προορίζει για τέτοιου είδους διατροφή, γιατί δεν σκοτώνετε μόνοι σας αυτό που θέλετε να φάτε; Αλλά κάντε το με τις δικές σας δυνάμεις, χωρίς ρόπαλο, χωρίς σφυριά ή άλλα όπλα.»

«Περί κρεοφαγίας», ο Πλούταρχος γράφει:

«αναρωτιέστε γιατί ο Πυθαγόρας δεν έτρωγε κρέας; Εγώ προσωπικά αναρωτιέμαι για ποιο λόγο και με τι καρδιά, ο πρώτος άνθρωπος πλησίασε το στόμα του στο πηγμένο αίμα και τα χείλια του σε ένα νεκρό πλάσμα. Πως έβαλε στο τραπέζι του πτώματα ζώων και ονόμασε φαγητό και τροφή τα πλάσματα που λίγο πριν μούγκριζαν και βέλαζαν, κινούνταν γεμάτα ζωή. Πως δέχτηκε την θέα της σφαγής, τον κομμένο λαιμό, το γδαρμένο δέρμα, τις σπασμένες αρθρώσεις. Σκεφτείτε την άσχημη μυρωδιά… Πως έγινε να μην ανατριχιάσει όταν ήρθε σε επαφή με τα κομμάτια άλλων όντων και ρούφηξε το ζουμί και τον ορό από τις πληγές τους…!


Oι αρρώστιες δεν είναι εξωτερικοί εχθροί αλλά εσωτερικές..

Image«σταθερή είναι η αποψή μου ότι:

οι αρρώστιες δεν είναι εξωτερικοί εχθροί αλλά εσωτερικές ανάγκες και καταστάσεις οι οποίες μπορούν να αξιοποιηθούν ωφέλιμα για τον ασθενή. Είναι  προσπάθειες της φύσεως του ανθρώπου να αποκαταστήσει την ισορροπία που διαταράχτηκε.

Ο Ιπποκράτης πίστευε ότι ο άνθρωπος που ζει σωστά δεν αρρωσταίνει. Ότι η υγεία του εξαρτάται από διατροφικούς, περιβαλλοντικούς και ψυχολογικούς παράγοντες και ότι υπάρχει μια άμεση σχέση της ψυχολογικής και της σωματικής καταστάσής του. Πίστευε δηλ. στην ψυχοσωματική ενότητα του ανθρώπου.

Η ιατρική πράξη θα πρέπει να στοχεύει εκτός απο τα συμπτώματα με παρόμοιο ζήλο και τις αιτίες των νοσημάτων.

Σταθερή είναι η πεποίθησή μου, ότι ένας οργανισμός αποτοξινωμένος, με επαρκή λήψη των κατάλληλων θρεπτικών στοιχείων, επαρκή ύπνο-ξεκούραση, ορθή διαχείριση του άγχους και αποφυγή 24ωρης ηλεκτρομαγνητικής ρύπανσης, μπορεί να αντεπεξέλθει περίφημα σε οποιαδήποτε πρόκληση. Μπορεί να ελαχιστοποιήσει τις πιθανότητες να ασθενήσει, αλλά και αν κάτω από ορισμένες συνθήκες αυτό συμβεί, να αντεπεξέλθει εξαιρετικά προκειμένου να επαναφέρει την ισορροπία.

Ένας ολιστικός, ψυχής και σώματος, φυσικός προσανατολισμός αποτελει την απάντηση, στην αντιμετώπιση της σύγχρονης ανθρώπινης παθολογίας.»

Γιώργος Λεκάκης ND. ( Naturopathy Doctor )  

George Lekakis ND. ( Naturopathy Doctor )

http://www.isoropia.gr/


Χορτοφαγική Ωμοφαγία και Αθλητισμός

Ωμοφαγία και αθλητισμός!

Πολύς κόσμος πιστεύει ότι οι χορτοφάγοι είναι αδύναμα πλάσματα με μειωμένη αντοχή λόγω της έλλειψης κρέατος, πουλερικών και ψαριών από τη διατροφή τους. Οπότε αν πούμε και για βεγγανιστές ωμοφάγους τα πράγματα χειροτερεύουν…αν η κοινή γνώμη αντιτίθεται με την χορτοφαγία τι θα είχε να πει άραγε για την παντελή έλλειψη ζωικών τροφών από μια διατροφή;
Ίσως να έλεγε, ότι είναι μια διατροφή που μόνο να αδυνατίσει τον οργανισμό μπορεί και όχι να τον οδηγήσει σε υγεία.
Αν λέγαμε όμως ότι υπάρχουν αθλητές αλλά και πρωταθλητές που είναι βεγγανιστές αλλά και βεγγανιστές ωμοφάγοι;
Α! εδώ τα πράγματα σοβαρεύουν πως είναι δυνατόν από τη στιγμή που οι αθλητές χρειάζονται πρωτείνες. Μήπως όμως δεν είμαστε καλά πληροφορημένοι; πόσοι από εμάς γνωρίζουμε ότι η πρωτείνη δεν είναι κατά αποκλειστικότητα συστατικό των ζωικών τροφών.
Για να γίνω σαφής. Η ημερήσια ανάγκη για πρωτεΐνη στον άνθρωπο είναι 1γραμ. πρωτεΐνης ανά κιλό βάρους, δηλαδή ένας άνθρωπος 70 κιλών χρειάζεται 70 γραμ. βιταμίνης ημερησίως.
π.χ. Τα κρεατικά ανά 100γρ. μας δίνουν 20-35γρ.πρωτείνης. Τα τυριά μας δίνουν από 14-25γρ.
1 αυγό μέτριο 6γρ. το γιαούρτι 5,5γρ. το γάλα 3.15γρ.
Τα φυστίκια ανά 100γρ. μας δίνουν 23.68γρ. Ο ηλιόσπορος 22.78 γρ. Τα αμύγδαλα 21,26 γρ.
Το σουσάμι 17,73 γρ. Το αλεύρι σιταριού ολικής αλέσεως 13,70 γρ. Τα ρεβίθια 8,86 γρ. και πολλά άλλα φρούτα και λαχανικά μας δίνουν κάποια γραμμάρια πρωτεΐνης.
Όπως καταλαβαίνετε η πρωτεΐνη δεν είναι πρόβλημα για τους χορτοφάγους.
Το αντίθετο μάλιστα διότι παίρνοντας την πρωτεΐνη από φυτικές πηγές δεν επιβαρύνουν τον οργανισμό τους με χοληστερόλη (LDL), (τα φυτά δεν έχουν καθόλου χοληστερόλη) αυτή την ουσία που φράζει σταδιακά τα αγγεία και τις αρτηρίες.
Ο οργανισμός μας δεν χρειάζεται χοληστερόλη διότι παράγει όση του χρειάζεται.
Επιστημονικές έρευνες έδειξαν ότι αν τα επίπεδα χοληστερόλης στον οργανισμό μας είναι κάτω από 150 τότε είναι σίγουρο ότι δεν κινδυνεύουμε από έμφραγμα, τέτοια επίπεδα έχουν μόνον οι χορτοφάγοι.
Άλλο ένα αμφιλεγόμενο σημείο είναι η πρόσληψη ασβεστίου και σιδήρου.
Το ερώτημα είναι: μπορούμε να πάρουμε από τα φυτά και τους καρπούς σίδηρο;
Η απάντηση είναι ναι αν και δεν εξυπηρετεί πολλών τα συμφέροντα!
Η Βρετανική Ιατρική Ένωση, η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας και η Αμερικανική Διαιτητική Ένωση συμφωνούν ότι οι χορτοφάγοι και οι βέγκαν δεν κινδυνεύουν περισσότερο από ότι οι κρεατοφάγοι από αναιμία.
Όπως επίσης οι χορτοφάγοι καλύπτονται πλήρως και με το ασβέστιο που υπάρχει στους καρπούς, τα φρούτα και τα λαχανικά. Τα αμύγδαλα για παράδειγμα είναι ο βασιλιάς του ασβεστίου δεδομένου ότι σε 100γρ. Αμύγδαλα υπάρχουν 243mg. ασβέστιο ενώ σε ένα ποτήρι γάλα μόνον 117 mg. Στο σουσάμι 119 mg. Ενώ στο κοτόπουλο 26 mg. κ.λ.π
Συνεπώς όχι μόνον πρέπει να αναθεωρήσουμε αλλά και να ερευνήσουμε να δούμε σε πιά σημεία γίναμε θύματα πλουτισμού κάποιον επιτήδειων που εμπορεύονται την υγεία, την ποιότητα ζωής αλλά και την τύχη του πλανήτη!


Οι ελεύθερες ρίζες βλάπτουν σοβαρά την υγεία!

Άρθρο της Ανίτα Μάλερ Ειδικής Παθολόγου  Ολιστικής Ιατρού.

Τι είναι οξειδωτικό στρες;

Τι κοινό μπορεί να έχουν τα πρόωρα γηρατειά, οι παθήσεις των αγγείων και της καρδιάς, ο καρκίνος, τα εγκεφαλικά επεισόδια, ο καταρράκτης, η μειωμένη ανδρική γονιμότητα;

Η απάντηση σύμφωνα με διακεκριμένους ερευνητές, βρίσκεται στον ολέθριο ρόλο που μπορούν να παίξουν οι ελεύθερες ρίζες σε βάρος της υγείας μας. Οι ελεύθερες ρίζες είναι συνήθως άτομα ή μόρια που έχουν χάσει ένα ηλεκτρόνιο. Ως εκ τούτου γίνονται ασταθή και εξαιρετικά επιθετικά. Έτσι, στην προσπάθεια τους να συμπληρώσουν το ηλεκτρόνιο που τους λείπει, προσβάλλουν τα κύτταρα και αν δεν συναντήσουν την κατάλληλη αντίσταση, μπορούν να αλλοιώσουν τη μεμβράνη, το DNA και άλλα δομικά συστατικά της. Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι ιδιαίτερα καταστροφικό για την υγεία μας.

Σήμερα, διάφοροι παράγοντες όπως η μόλυνση του περιβάλλοντος, το κάπνισμα, οι ακτινοβολίες, η ηλεκτρομαγνητική και γεωπαθητική επιβάρυνση, τα γρήγορα λιπαρά ή τηγανιτά φαγητά, το σωματικό και ψυχολογικό στρες, ευνοούν τη δημιουργία μεγάλου αριθμού ελεύθερων ριζών.